Ritim çemberinin en zor kısmı başlamak değil, herkesin aynı anda başlamamasını sağlamaktır.
İyi kurulan bir çember katman katman büyür. Önce tek kişi nabzı verir — en yalın olanı, çoğu zaman bir shaker ya da elle vurulan bir tef. Bu nabız oturana kadar hiç kimse eklenmez; sekiz ölçü, bazen on altı. Acele etmek, çemberin sonraki kırk dakikasını borçlandırır.
İkinci katman kalın sestir: conga ya da djembe, sadece vurgu noktalarında. Üçüncü katman ara doldurur: darbuka ya da bongo, nabzın arasındaki boşluklara. Dördüncü katman renktir: bendir, erbane, kabak, zil. Bu sıra bozulduğunda — yani önce süsleme, sonra nabız geldiğinde — çember hiçbir zaman oturmaz.
Çemberin ikinci kuralı, çıkma kuralıdır. Herkes aynı anda çalarsa doku kalınlaşır ve içindeki hiçbir şey duyulmaz. Deneyimli topluluklarda kişiler sırayla susar; iki ölçü çalmayan biri, geri döndüğünde daha çok duyulur. Yeni başlayanlar için bu, en zor öğrenilen alışkanlıktır çünkü susmak, katılmamak gibi hissettirir. Oysa susmak, çemberin en aktif hamlelerinden biridir.
Üçüncü kural bitiştir. Çember genellikle biteceği yeri bilmez ve otuz saniye fazladan sürer. Bunu çözmek için önceden bir işaret belirlenir: nabzı tutan kişinin elini kaldırması, ya da herkesin son dört vuruşta birlikte hızlanması. Karar önceden verilmezse bitiş her seferinde dağınık olur.
Beyaz Oda'nın envanteri bu katmanlı yapıyı kolaylaştırır: iki konga seti, djembe, timbal, iki bongo, dört darbuka, iki bendir, erbane ve iki asma davul, farklı seviyelerden gelen bir grubun herkese uygun bir çalgı bulmasına imkân verir. Yeni başlayan biri shaker ya da bendirle katılır; deneyimli biri congada kalıp kurar. İkisi de aynı çemberdedir ve ikisi de gereklidir.
Son olarak süre. Bir çember kırk dakikadan uzun sürdüğünde eller yorulur ve tempo kaçmaya başlar. Kısa çemberler, arada mola, sonra yeniden başlamak — hem daha temiz hem daha keyifli bir çalışma düzenidir.