Perküsyon topluluğunda oturma düzeni, çalınan ritimden daha çok tartışılmayı hak eder. Yanlış yerleşim, iyi çalan bir grubun bile birbirini duymamasına yol açar.
İlk ilke şu: en yüksek sesli çalgı, çemberin dışına doğru bakar. Timbal ve asma davul, kısa mesafede kulak yorucu bir tepe basıncı üretir. Bu çalgılar çemberin içine dönük çaldığında, karşısındaki kişinin duyduğu tek şey onlar olur. Yönü hafifçe dışa çevirmek, odanın toplam dengesini değiştirir.
İkinci ilke, frekans komşuluğuyla ilgilidir. Conga ve djembe, benzer düşük–orta aralıkta çalışır. Bu ikisi yan yana oturduğunda birbirinin altını doldurur ve ayrı ayrı duyulmaz hâle gelir. Aralarına bir bongo ya da darbuka koymak, iki kalın sesi birbirinden ayırır ve topluluğun dokusunu açar.
Üçüncü ilke göz temasıdır. Perküsyon topluluğunda tempo, sayıyla değil bakışla taşınır. Nabzı tutan kişi — çoğu zaman shaker ya da tef çalan kişi — herkesi görebilecek bir noktada oturmalıdır. Bu kişi çemberin merkezinde değil, kenarında ama karşıya bakar konumda olduğunda en verimli çalışır.
Beyaz Oda'nın iki conga seti, bu düzenleri denemek için elverişlidir. İki konga çalanın karşılıklı oturması, birbirine cevap veren bir yapı kurar; yan yana oturmaları ise tek bir kalın ses üretir. İkisi de geçerlidir, ama ne yaptığınızı bilerek seçmek gerekir.
Son bir nokta: yükseklik. Oturarak çalınan çalgılarla ayakta çalınan çalgılar aynı çemberdeyse, ayaktakiler oturanların üstünden geçer ve oturanlar kendilerini duyamaz. Tabure yüksekliklerini eşitlemek, çoğu zaman çalınan hiçbir şeyi değiştirmeden topluluğun dengesini düzeltir.
Bu ayarların hepsi beş dakikada yapılır ve iki saatlik çalışmanın tamamını etkiler. Perküsyon atölyesinde en kârlı beş dakika budur.