Bir akustik piyano, çalınmasa bile değişir. Bunun nedeni, gövdesinin ahşap ve gerginliğinin çelik olmasıdır; ikisi neme ve sıcaklığa aynı biçimde tepki vermez.
Ankara'nın kışı kurudur. Kalorifer sezonunda kapalı bir odanın bağıl nemi belirgin biçimde düşer. Ahşap ses tablası kuruduğunda hafifçe büzülür ve kavisi azalır; tel gerginliği değişir ve akort genellikle aşağı doğru kayar. İlkbaharda nem yükseldiğinde tablo tersine döner. Bu yüzden akustik piyanolar mevsim geçişlerinde akort ister — çalınma yoğunluğundan bağımsız olarak.
Asma Kat A'daki Pearl River konsol piyano da bu döngünün içindedir. Piyanoyu düzenli kullanan biri, bunu bir kusur olarak değil bir bilgi olarak okur: bugün enstrüman biraz farklı davranıyorsa, sebebi çalan kişi değildir.
Akortun yanında bir de entonasyon meselesi var — çekiç keçelerinin sertliği. Yoğun kullanılan bir piyanoda orta bölgedeki çekiçler zamanla sıkışır ve ton parlaklaşır; bu, sertliğe değil kullanım geçmişine bağlıdır. Aynı piyanoda bas ve tiz bölgeler aynı hızda değişmez, bu yüzden bölgeler arası denge zamanla kayar. Düzenli bakım bunu geri toplar.
Piyanoyu kullanan kişinin yapabileceği şeyler de var. Odaya girerken pencereyi ardına kadar açıp piyanonun yanında ani sıcaklık değişimi yaratmamak, kapağı gereksiz yere açık bırakmamak, üstüne bardak koymamak — hepsi klişe gibi görünür ve hepsi gerçek etkiye sahiptir.
Bir de çalma açısından bir gözlem: akort kayması olan bir piyanoda çalışmak, kulağı köreltmez; aksine keskinleştirir. Öğrenci, iki notanın birbirine göre gerginliğini duymayı öğrenir. Ancak entonasyon çalışması yapan bir nefesli ya da yaylı çalgı öğrencisi için akortsuz bir piyano referans olarak kullanılamaz; bu durumda Giriş Kat odalarındaki dijital enstrümanlar sabit referans sağlar.
Kısacası, akustik piyano bir alet değil bir ortam. Onunla çalışmak, ona uyum sağlamayı da içerir ve bu uyum, müzisyenliğin sessiz bir parçasıdır.