Asma Kat A'da bir Pearl River konsol piyano var. Asma Kat B'de Yamaha Arius YDP-162 dijital piyano. Giriş Kat A'da Medeli Grand 500, Giriş Kat B'de Kurzweil. Aynı binada dört farklı klavye tepkisi ve bu, sanıldığından büyük bir fark.
Akustik piyanodan dijitale geçen birinin ilk fark ettiği şey ağırlıktır. İyi bir dijital piyanonun çekiçli mekanizması akustiğe yaklaşır ama birebir aynı değildir. Özellikle bas bölgede akustik piyanonun tuşu belirgin biçimde ağırdır; dijitalde bu fark daha küçüktür. Sonuç: akustikte çalışılan bir pasaj dijitalde kolay gelir, tersi ise zor.
İkinci fark sönüm. Akustik piyanoda tuşu bıraktığınızda keçe telin üstüne iner ve sesin kesilme biçimi mekanik bir olaydır; parmağın bırakma hızı sesin bitişini şekillendirir. Dijitalde bu ilişki örneklenmiş bir davranışa dayanır ve bırakma hassasiyeti daha sınırlıdır. Legato çalışmalarında bu fark doğrudan hissedilir.
Üçüncü fark pedal. Akustik piyanonun yarım pedal aralığı süreklidir; sağ pedalı milimetrik olarak kullanmak, sesin ne kadar uzayacağını sürekli bir ölçekte belirler. Dijital piyanolarda bu aralık kademelidir. Yarım pedalın belirleyici olduğu repertuvarda, akustikte çalışmak gerekir.
Dördüncü fark, en az konuşulanı: geri bildirim. Akustik piyano çalarken gövdenin titreşimini parmaklarınızla ve gövdenizle hissedersiniz. Dijital piyanoda bu titreşim yoktur; kulak tek geri bildirim kanalıdır. Uzun süre dijitalde çalışan biri, akustiğe döndüğünde çoğu zaman "daha yüksek çalıyorum" der. Aslında aynı çalıyordur; sadece artık hissediyordur.
İlk hafta için pratik bir öneri: aynı pasajı iki enstrümanda ard arda çalışmak. Önce akustikte, sonra dijitalde, sonra tekrar akustikte. Aradaki farkı azaltmaya çalışmak yerine tanımak, iki enstrümanı da ayrı ayrı iyi çalmayı sağlar.
Asma Kat A'daki konsol piyano, akort ve nem koşullarına bağlı olarak mevsimlik değişir; bu da bir öğrenme olanağıdır. Enstrümanın gün içinde farklı davranabildiğini bilmek, ona uyum sağlamayı öğretir.