Konserden önceki son üç prova, ondan öncekilerle aynı olmamalı. Çünkü artık öğrenilecek bir şey yok; kurulacak bir akış var.
Üçüncü provadan geriye sayalım. Sondan üçüncü oturumda sıra hâlâ serbesttir; setlist masaya yazılır, şarkılar tonlarına ve tempolarına göre dizilir. Aynı tonda üç şarkının peşpeşe gelmesi, dinleyicide fark edilmeyen ama biriken bir yorgunluk yaratır. Aynı şekilde, üç hızlı şarkının ardından gelen yavaş bir şarkı sahnede beklenenden daha uzun hissedilir. Bu oturumda şarkı sırası birkaç kez değiştirilir ve her denemede grubun kendi enerjisi ölçülür.
Sondan ikinci oturumda setlist kilitlenir ve artık şarkı çalışılmaz — geçişler çalışılır. Bir şarkının bitişiyle diğerinin başlangıcı arasındaki dört saniye, konserin en çok unutulan kısmıdır. Kim sayacak, kim akort edecek, kim konuşacak, davulcu hangi anda giriyor? Bu dört saniye provada belirlenmezse, sahnede on beş saniyeye çıkar ve o boşluk salonda duyulur.
Son oturum ise baştan sona, durmadan çalınır. Bir şey ters giderse durulmaz; sahnede de durulmayacaktır. Bu oturumun asıl işlevi müzikal değil, fizikseldir: yetmiş dakika boyunca ayakta çalmanın, kolun yorulmasının, sesin son üç şarkıda nasıl davrandığının provasıdır. Vokalist için bu, en önemli oturumdur; ses telleri de bir kastır ve dayanıklılığı ayrı çalışılır.
Son oturumda bir şey daha yapılır: sahne düzeni kurulur. Kim nerede duracak, kablolar nereden geçecek, pedal boardlar nerede olacak. Grup Prova B'nin monitör düzeni bu tatbikat için elverişlidir; iki EAW kule ve monitörlerle sahneye yakın bir dinleme kurulabilir.
Son olarak, konuşma provası. Şarkı aralarında ne söyleneceği yazılmaz ama kimin söyleyeceği kararlaştırılır. Aksi hâlde sahnede iki kişi aynı anda mikrofona yaklaşır ve ikisi de vazgeçer; salon o sessizliği duyar.