Pad üstünde temiz çalınan bir paradiddle'ın, davul setine geçildiğinde dağılması yaygın bir durumdur ve bu, çalışmanın boşa gittiği anlamına gelmez. Sadece iki farklı beceri olduğu anlamına gelir.
Pad tek yüzeydir; el hep aynı yüksekliğe iner, aynı tepkiyi alır. Sette ise trampet, tomlar ve ziller farklı yüksekliklerde, farklı tepkilerde ve farklı mesafelerdedir. Aynı figürü sette çalmak, aynı el sırasını farklı bir coğrafyada uygulamaktır. Bu geçiş, ayrıca çalışılmalıdır.
Köprüyü kurmanın ilk adımı, figürü sette tek bir yüzeyde çalmaktır: sadece trampette, pad'dekiyle aynı tempoda. Fark hemen duyulur — trampetin telleri, pad'in vermediği bir geri bildirim verir ve el sırası daha net duyulur. Bu aşamada tempo düşürülür, çünkü amaç hız değil şeffaflıktır.
İkinci adım, figürü iki yüzeye dağıtmaktır: sağ el tom'da, sol el trampette. Aynı el sırası, farklı bir tını dizisi üretir. Burada çoğu kişi ilk kez tökezler ve tökezleme noktası çok öğreticidir; genellikle zayıf elin daha uzun mesafe kat ettiği yerdir.
Üçüncü adım ayak eklemektir. Figür ellerde otururken ayakla dörtlük kick eklemek, koordinasyonun asıl sınavıdır. Ayak eklendiğinde ellerdeki eşitlik bozuluyorsa, figür aslında henüz oturmamıştır.
Dördüncü adım, figürü bir müziğin içine koymaktır. Bir groove'un içinde iki ölçüde bir geçiş olarak kullanmak, figürü hafızaya yerleştirir. Turuncu Oda'daki playback düzeni bu adım için elverişlidir: bir parçanın üstünde çalarak, figürü gerçek bir bağlamda denemek mümkün.
Son adım, unutmaktır. Bir figür gerçekten oturduğunda düşünmeden çalınır. Bunun testi basittir: figürü çalarken başka bir şey konuşabiliyor musunuz? Konuşabiliyorsanız oturmuştur. Konuşamıyorsanız hâlâ hesaplıyorsunuz demektir ve bir hafta daha yavaş tempoda çalışmak gerekir.