Etüt odasının kapısı kapandığında ortaya çıkan şey sessizlik değil, sorumluluktur. Kimse size ne çalacağınızı söylemeyecek ve kimse çalmadığınızı fark etmeyecek.
Boşa geçen bir etüt saati genellikle şöyle görünür: on dakika ısınma, yirmi dakika bildiğiniz şeyleri çalma, on beş dakika telefona bakma, on beş dakika yine bildiğiniz şeyleri çalma. Sonunda yorulursunuz ama hiçbir şey değişmez. Bu, kötü niyetten değil plansızlıktan olur.
İşe yarayan bir düzen şudur. İlk on dakika ısınma: tek el, yavaş, metronomla, sadece rahatlık için. Sonraki yirmi dakika tek bir konu — sadece bir tane. Bir rudiment, bir ayak kalıbı, bir geçiş. Metronom, rahatça çalabildiğiniz tempodan on birim aşağıda başlar. Beş dakikada bir dört birim artar. Yanlış çalmaya başladığınız noktada durup sekiz birim geri dönersiniz. Bu, sıkıcı görünür ve tam olarak bu yüzden işe yarar.
Sonraki on beş dakika uygulama: o gün çalıştığınız şeyi gerçek bir parçanın içine yerleştirmeye çalışmak. Öğrenilen bir kalıp, bir müziğin içine girmediği sürece hafızada kalmaz. On beş dakika serbest çalma: hiçbir hedefi olmayan, keyif için çalınan bölüm. Bu bölüm atlanmamalı; disiplinin sürdürülebilir olması buna bağlıdır.
Son beş dakika kayıt. Telefonunuzu odanın karşı köşesine koyup çalıştığınız şeyi bir kez çalın. Bu kaydı o gün dinlemeyin; bir sonraki etütte, ısınmadan önce dinleyin. Kendinizi bir hafta arayla dinlemek, aynada bakmakla fotoğrafa bakmak arasındaki farka benzer.
Mavi Oda ve Yeşil Oda, tam olarak bu tür bir çalışma için düşünülmüş odalar. Yalın kurulum, tek pedal düzeni ve kendinizi duyabileceğiniz bir monitör düzeni; dikkat dağıtacak bir şey yok.
Bir uyarı: metronom, düşman değil ayna. Metronomla çalınamayan bir şey, grup içinde de çalınamıyordur; sadece grup içinde bunu başkaları örter. Etüt odası, örtülerin kalktığı yerdir ve bu yüzden hem en zor hem en verimli saattir.