Prova kaydının amacı, güzel bir ses elde etmek değildir. Ne yaptığınızı duymaktır. Bu ayrımı yaptığınız anda, hangi kayıt biçiminin size uygun olduğu da netleşir.
En basiti telefon kaydıdır ve küçümsenmemelidir. Odanın ortasına konmuş bir telefon, grubun gerçek dengesini olduğu gibi verir. Ses kalitesi düşüktür ama denge doğrudur: neyin fazla açık, neyin duyulmadığı ilk on saniyede belli olur. Haftalık prova kaydı için bu yeterlidir ve en çok bu kayıtlar dinlenir, çünkü hazırlanması sıfır zaman alır.
İkinci basamak, stereo bir çift mikrofonla odanın kaydıdır. Kayıt & Mix odasındaki Samson C02 çifti gibi overhead mikrofonlar, odanın havasını çok daha gerçekçi verir. Bu kayıt, düzenleme çalışmaları için uygundur: hangi bölümün uzun geldiği, hangi geçişin çalışmadığı bu kayıtta duyulur.
Üçüncü basamak, kısmi çok kanallı kayıttır. Vokal ve davul ayrı, geri kalanı oda mikrofonundan. Bu, vokalin ayrı dinlenebilmesini sağlar ki prova kayıtlarında en çok sorulan şey budur: "Ne söylüyorum, anlaşılıyor mu?" Presonus StudioLive 16.4.2 dijital mixer, bu tür kısmi düzenler için pratik bir çözüm sunar.
Dördüncü basamak tam çok kanallı kayıttır: her enstrüman ayrı kanalda. Shure SM57'ler, SM58'ler, KSM32, Behringer C3/C1, Rode M1/M3, Samson Q Kick ve C02 overhead çifti ile birlikte, davulun ve grubun ayrı ayrı alınması mümkün. Bu, artık bir prova kaydı değil bir demo kaydıdır ve mix aşaması gerektirir.
Hangisini seçmeli? Kural şudur: kaydı ne kadar çok dinleyecekseniz o kadar basit olsun. Haftada bir dinlenecek bir kayıt telefonla alınmalı. Aylarca üzerinde çalışılacak, paylaşılacak bir kayıt çok kanallı olmalı. Aradaki en yaygın hata, çok kanallı kayıt alıp hiç mix'lememektir; ham çok kanallı kayıt, telefon kaydından daha az işe yarar.
Son bir öneri: prova kayıtlarını tarihle ve tempo bilgisiyle saklayın. Altı ay sonra aynı şarkının iki kaydını yan yana dinlemek, ilerlemeyi ölçmenin en dürüst yoludur.